“En, hoe was je eerste werkweek bij ons?”, vraag ik.
“Leuk!”, antwoordt de nieuwe medewerker. “Maar wel heel anders, hoor.”
Waarop ik zeg: “Oh ja? Wat is er dan anders?”, al wetende wat het antwoord zal zijn.
“Jullie zijn hier echt met de kinderen bezig”, antwoordt de nieuwe medewerker.
“En jullie doen alles op schoot!” Er klinkt verbazing door in haar stem.

Op schoot

Dat laatste, daar gaat deze blog over. Bijna elke nieuwe medewerker reageert zoals hierboven beschreven. Ze zijn dat niet gewend!
Op ons kinderdagverblijf worden kinderen allemaal op schoot genomen voor hun flesjes en fruithapjes en later ook voor hun eerste boterhammetjes. Geen lopende band werk. Die aanraking (attachment) daar gaat het wat ons betreft om en vooral op de babygroep! Aangetoond is inmiddels, tot mijn blijdschap, dat hoe meer attachment, hoe beter de ontwikkeling van het kind op latere leeftijd op allerlei gebied verloopt.
Daarbij moet je o.a. denken aan een betere hersenontwikkeling (aangetoond met hersenscans)en daardoor betere leerprestaties later op school, zij zijn later beter in staat relaties aan te gaan maar vooral ook te onderhouden en zij zijn populairder bij leeftijdsgenoten.

Eén op één contactmoment

En toch doen vele leidsters elders veel vanuit de wipstoel. Vaak zelfs, worden ze nog om en om met andere baby’s gevoed. Om de beurt een hapje.
Terwijl dat één op één contactmomentje zo belangrijk is! Die momenten worden bij ons gekoesterd.
Ook op de commode kan je weer gebruik maken van dat mooie moment met de baby.
Even alle aandacht gericht op hem/haar. Tijdens bijvoorbeeld zo’n voedingsmoment wordt er ook niet gepraat met derden. Alle aandacht gaat uit naar dat kleine, nieuwe mensje.
Ik hoop, dat ook andere kinderdagverblijven deze werkwijze over zullen gaan nemen. Daarnaast hoop ik dat er aandacht voor komt op de beroepsopleidingen. Het is namelijk de essentie van ons werk!