Ik loop langs de bosrand en mij valt iets op. Als kind speelde ik veel buiten. Wij bouwden hutten. In bomen of gewoon tussen de bosjes. Maar ik zie steeds minder hutten. Alleen nog mooie ‘veilige’ speelhuisjes in de strak aangelegde tuintjes in de nieuwbouwwijk waar ik woon. Ik geef toe, wij hebben ook zo’n mooie houten Jungle Jim in de tuin staan.
Fietsen deed ik als kind op een Skatebike. Een gekke fiets met op de hoge stang een zadel en met 1 groter wiel achter en twee kleine wieltjes voor. Skaten deden we op straat zonder bescherming. We vielen, hadden geschaafde knieën gingen door. Pas bij veel bloed op de knieën werd er de tijd genomen om even terug naar huis te gaan om een pleister te halen.

Steeds bezorgder

Het lijkt alsof de ouders van nu steeds bezorgder worden. Eindelijk zijn er leuke schoenen met wieltjes eronder en nog geen maand later gaan de gesprekken op het schoolplein alleen nog maar over hoe onveilig de Heelys zijn. “Je geeft je kind toch geen Heelys? Ze lopen dan op hun tenen of zijkant van hun voeten. Ik zou het nooit toestaan.” Op het schoolplein krijg ik het idee dat, (vooral) moeders elkaar gek maken door elkaar te vertellen wat hun kinderen allemaal niet mogen omdat het onveilig is. Ouders halen steeds vaker verhaal op school bij de juf of op de kinderopvang bij de pedagogisch medewerker. Een van de eerste vragen is dan: “Neemt school haar verantwoordelijkheid?”
Dat een kind kan vallen en hier zelf van kan leren, wordt steeds minder gezien. Want vallen en opstaan is de beste manier om kinderen te beschermen. Zo krijgen kinderen vaardigheden om risico’s te zien en te onderkennen. Kinderen worden weerbaar en krijgen de ruimte om hun autonomie en zelfstandigheid verder uit te bouwen. Hierdoor ontwikkelen ze manieren om op een goede wijze met risico’s om te gaan.
Is het doorslaan in veiligheid een projectie van de eigen angst en onzekerheid van ouders?
Als pedagogisch medewerker kun je ook tegen overbezorgde ouders aanlopen. Een ongelukje zit in een klein hoekje. Je kent het wel, buikpijn om de overdracht te doen aan het einde van de dag…. Maar hoe vertel je als pedagogisch medewerker aan een overbezorgde ouder dat er een ongelukje is gebeurd? Hieronder een aantal tips in een stappenplan dat je kan helpen bij het voeren van zo’n beladen gesprek.

Stappenplan

Stap 1: Beschrijf precies wat er gebeurd is. Je feitelijke waarneming. Heb je niet precies gezien wat er gebeurd is, vertel dit ook eerlijk en vertel hoe dit kwam. Dat je er bijvoorbeeld bij stond maar net de andere kant op keek. Vertel wat je wel hebt waargenomen.
Stap 2: Wanneer een kind letsel heeft door een ongelukje, beschrijf hoe je de wond behandeld hebt.
Stap 3: Geef de ouder de gelegenheid om te reageren. Laat de ouder even ‘stoom afblazen’. Ga niet in de verdediging, dan beland je in een “ja, maar…” of “welles nietes” discussie en blijven de emoties hoog.
Hoor ouders aan, en verwoord de emoties.
Wanneer de ouder weer kalm is en je merkt dat je weer contact hebt, ga verder met stap 4.
Stap 4: Vertel wat het kind van dit ongeval heeft kunnen leren. Een inzicht dat een kind heeft gekregen. Vertel dat het kind zo vaardigheden op heeft gedaan om risico’s in te zien en te onderkennen.
En vertel wat dit ongeval jou aan inzichten heeft gegeven. Vertel dat je een (bijna)ongevallen registratie ingevuld hebt en of er een maatregel getroffen is naar aanleiding van het ongeval.
Stap 6: Vraag de ouders of zij nog adviezen hebben hoe ongevallen in de toekomst vorkomen kunnen worden. Beoordeel of het advies realistisch is en wanneer er adviezen komt vanuit het “te overbezorgd zijn”, geef aan dat dit de kinderen zal remmen in de ontwikkeling en negatieve gevolgen heeft voor de zelfredzaamheid en eigen autonomie. Zoek samen naar een realistische en haalbare actie.
Stap 7: Bedank de ouder voor het luisteren en samen zoeken naar een passende actie.
Wat wil iedere ouder? Serieus genomen worden en gehoord worden. Pas als de ouder zich gehoord voelt, komt de boodschap echt aan.

Over Sophie de Bruin

Ik ben Sophie de Bruin, getrouwd en moeder van een tweeling (j/m) van vijf en een dochter van 3. Mijn jaren ervaring op de werkvloer in de kinderopvang op verschillende functie, gebruik ik bij mijn huidige werkzaamheden. Naast het moederschap werk ik als freelance kinderopvang pedagoog. Ik volg graag alle ontwikkelingen in "kinderopvangland" en in opvoedartikelen op de voet hoop met mijn Blogs jullie aan het denken te zetten en bewuster te maken van je eigen visie.

Gerelateerde berichten