Zoals bijna iedere dag ben ik met een groep jongens in het park. De eerste tien minuten komen we nog niet aan een activiteit toe. Thijs probeert Timo neer te halen, Sander zit Bram achterna en Davey en Floris rollen over de grond. Er wordt geduwd en getrokken, op elkaar gesprongen en omver geduwd en ik laat het heerlijk begaan……

Rangorde

Jongens bepalen de rangorde in de groep door competitie. Als ze nog jong zijn vooral door stoeien, duwen en trekken en vechten. Naarmate ze ouder worden door (verbale) competitie en doe-dingen. Het is dus eigenlijk zo dat je als jongen hoger in de jongensrangorde komt als je sterker, groter, sneller bent. Je verbaal beter kunt uiten, grappiger bent, een vriendinnetje hebt etc. Dat is hoe jongens zich sociaal tot elkaar verhouden. Het schept duidelijkheid en ieder leert zijn plaats kennen.

Ieder kind zijn eigen plaats

Iedere jongen in de groep heeft zijn eigen plaats in deze rangorde. Timo staat bij mij in de groep duidelijk bovenaan in de rangorde. Hoewel hij net iets jonger en kleiner is dan Thijs is hij sneller, verbaal sterker en beter in sport waardoor hij in de rangorde boven Thijs staat. Sander staat onderaan, hij is een van de jongste, heerlijk dromerig en slecht in sport. Vandaar zijn plaats onderaan de rangorde, wat trouwens niet hetzelfde is als er niet bijhoren of buitengesloten worden. Een kind wat onderaan de rangorde van een groep staat hoort er wel degelijk bij, hij wordt erkend, doet mee en wordt waar nodig geholpen of beschermd. Meisjes maken meestal geen deel uit van de rangorde, zij nemen een aparte plaats in groep in. Zij kunnen daardoor bij een groep jongens horen zonder dat zij de competitie aan hoeven te gaan met de jongens.

Het staat niet vast

Die rangorde wordt in nieuwe situaties vaak opnieuw gecheckt, zeker door de kinderen die de middenmoot van de rangorde vormen. In de middenmoot is niet altijd duidelijk wie boven of onder de ander staat. Vandaar dat er bij binnenkomst op de groep na schooltijd maar ook als we naar het park gaan of wanneer we net groepjes gemaakt hebben veel onderling geduwd en getrokken wordt. Soms vind ik dit best irritant maar de ervaring leert mij dat jongens dit echt even nodig hebben. Met stoeien, duwen en trekken kunnen ze een deel van de opgespaarde energie kwijt en daarna weet iedereen weer waar hij staat.

Doorbreken?

Vroeger probeerde ik dit gedrag vaak te doorbreken. Ik ergerde mij eraan en vond het ten koste van de activiteit gaan. Het resultaat? Een mopperende, gefrustreerde pm-er en gefrustreerde kinderen die tijdens de activiteit gewoon vedrer gingen met duwen en trekken. Niet echt goed voor de sfeer in de groep en ook de activiteit werd er niet leuker op. Nu ik mij besef dat dit gedrag voortkomt uit het vaststellen van de rangorde en dat deze rangorde de kinderen duidelijkheid en veiligheid biedt laat ik het begaan. Daarbij let ik wel altijd op dat het duwen en trekken geen vechten wordt! Na vijf of tien minuten stopt het duwen of trekken meestal vanzelf of wordt het doorbroken door een van de leiders van de groep. In de tussentijd maken we de teams en zetten we het veld klaar zodat we vrolijk aan de activiteit kunnen beginnen.
Hoe is dat bij jullie op de groep? Herkennen jullie dit en hoe gaan jullie hier mee om? Ik ben benieuwd. Tot mijn volgende blog!
 
 

Over Marielle Zee

Welkom op mijn blog. Mijn naam is Mariëlle, ik ben 43 jaar oud en woon in het mooie Eindhoven. Sinds de zomer van 2000 werk ik in de kinderopvang. De eerste 15 jaar heb ik bij een grote kinderopvangorganisatie in Eindhoven gewerkt als pedagogisch medewerker BSO en daarnaast als overblijfcoördinator op een grote basisschool. Nu werk ik alweer 3 jaar op een particulier kinderdagverblijf als pedagogisch medewerker BSO en BSO coördinator. Naast mijn werk in de kinderopvang ben ik coach bij Petje Af (een weekendschool voor kinderen in de leeftijd van 10-14 jaar), schrijf ik recensies voor NBD Biblion, ik blog en ik studeer HBO Pedagogiek.
Ik ben een echte BSO-leidster, ik kan daar al mijn enthousiasme en energie in kwijt en vind de afwisseling die het biedt heerlijk. Samen met ze spelen, kletsen en lachen en daarnaast kinderen die iets extra’s nodig hebben begeleiden, ik vind het heerlijk en ga iedere dag met plezier naar mijn werk. De oudste BSO kinderen (vanaf 9 jaar) hebben een speciaal plekje in mijn hart. Die prépubers die enerzijds al heel groot zijn en anderzijds nog heerlijk ‘kind’ zijn vind ik echt geweldig, ik geniet volop van de gesprekken die ik met ze heb en vind het een leuke uitdaging om met hen vorm te geven aan de groep en de activiteiten.
In mijn blog laat ik jullie meekijken op mijn BSO, deel ik tips en adviezen voor de omgang met de oudste kinderen, deel ik succeservaringen en mislukkingen en geef ik ideeën voor leuke activiteiten voor de 9plus.
Ik ben heel benieuwd wat jullie van mijn blog vinden, reacties, ideeën en tips zijn altijd welkom. Veel leesplezier en tot snel!

Bekijk mijn website

Gerelateerde berichten